KYUTY's

Title : Wait..

Auther : KYUTY

Couple : Hangeng*Hyukjae

Rate : PG +

Auther’s Note : เหนือจินตนาการเล็กน้อย ป๋าเป็นคนที่อดทนมาก....

     

“สวัสดี ฮยอกแจ” เสียงของร่างสูงที่ดูจะงัวเงียเสียเหลือเกิน เหตุเพราะเจ้าตัวเพิ่งตื่นนอน

 

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับมา ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับฮันกยอง หนุ่มร่างใหญ่แม้แต่นิดเดียว

 

“เมื่อคืนหลับสบายมั้ย” ร่างสูงยิ้มให้กับร่างของคนที่ชื่อว่าฮยอกแจ

 

“วันนี้นายอยากได้อะไรมั้ย ฉันจะออกไปซื้อของน่ะ” ร่างสูงยังคงพูดต่อไป

 

“ฉันรู้แล้วว่านายอยากได้อะไร ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างสูงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะเอามือลูกหัวแล้วจูบตรงหน้าผากของฮยอกแจ

 

..

..

 

“เฮ้อ เอาอะไรให้ฮยอกแจดีนะ ไม่มีอันไหนที่ถูกใจเลย” ร่างสูงบ่นออกมา นี่เขาเดินมาตั้งครึ่งวันแล้วยังหาของถูกใจไม่ได้เลย สัญญากับฮยอกแจไว้แล้วซะด้วยสิ ว่าแล้วสายตาอับเฉียบคมก็ไปสะดุดกับสิ่งหนึ่งเข้า เป็นสร้อยเส้นเล็กๆน่ารัก ตรงจี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆ สีน้ำเงินวาว สิ่งนี้ดึงดูดร่างสูงได้พอสมควร มันดูสวยมาก ถึงแม้มันจะดูเรียบก็ตาม สวยแบบเรียบๆ นี่แหละ ที่ฮันกยองหามานาน

 

“พี่ครับ อันนี้เท่าไรหรอครับ” ร่างสูงรีบตรงไปที่สร้อยนั้นและหยิบมันออกมาเดินไปที่พนักงานขาย

 

“35000วอนค่ะ สร้อยเส้นนี้สั่งทำมาไม่กี่อันเท่านั้นนะคะ มันทำมาจากทองคำขาวบริสุทธิ์ที่หายากมากเลยนะคะ คุณนี่ตาถึงจริงๆ” พนักงานขายสาธยายอย่างยืดยาวถึงสรรพคุณของสร้อยเส้นนี้ ยิ่งทำให้ฮันกยองรู้สึกภูมิใจเหลือเกินที่ไปสะดุดตากับสร้อยเส้นนี้ ถึงราคามันจะแพง แต่ก็ไม่สะทกสะท้านฐานะของฮันกยองแม้แต่น้อย แน่สิ เขาเป็นถึงลูกของประธานบริษัทขนาดใหญ่ในเกาหลี ที่มีอยู่ไม่รู้จะใช้หมดรึเปล่าด้วยซ้ำ

 

“ผมเอาเส้นนี้ครับ นี่ครับเงิน” ร่างสูงยื่นเงินเท่าราคาของสร้อยพอดี นั่นทำให้พนักงานขายยิ้มแก้มปริ

 

“นี่ค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ”

 

..

..

“เหนื่อยชะมัดเลย ไม่ไหวๆ” ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องด้วยความอ่อนล้า

 

“เป็นไงบ้างฮยอกแจ เหงามั้ย ฉันขอโทษนะที่ออกไปนาน เดินเลือกของเพลินไปหน่อยน่ะ” และยังไม่ลืมที่จะทักทายฮยอกแจเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ

 

“นี่ นายเห็นอะไรมั้ย ฉันซื้อของมาให้นายด้วย สวยมั้ย” พูดแค่นั้นน้ำตาของร่างสูงก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่หยุด

 

“ฉันคิดว่านายชอบนะ เหมาะกับนายที่สุดเลย” ร่างสูงเช็ดน้ำตาออกแล้วบรรจงใส่สร้อยให้กับฮยอกแจที่นอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่ที่เตียง

 

“จริงๆด้วย มันเหมาะกันนายมากเลย นายดูสิ ลุกขึ้นมาดูสิ” น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เค้าไม่เช็ดมันออก ปล่อยให้ไหลไปตามธรรมชาติ ปล่อยให้มันพาเอาความเจ็บปวดนี้ออกไปซะที

 

“4ปี่แล้วสินะที่นายนอนอยู่แบบนี้ ฮยอกแจ ฉันคิดถึงนายใจจะขาด นายรู้มั้ย ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ฉันก็ตกหลุมรักนาย รักนาย จนมาถึงทุกวันนี้ ความรู้สึกนั้นมันยังอยู่กับฉัน ตลอดไป” พูดจบฮันกยองก็กอดร่างไร้สตินั้น ก่อนที่จะเข้าไปอยู่ในห้วงนินทราอย่างเหนื่อยอ่อน..

 

..................

“ฮยอกแจ ทางนี้” ร่างสูงโบกมือเป็นสัญญานให้ร่างเล็กรู้ว่าเค้าอยู่ตรงนี้ “ฮันกยอง ฉันคิดถึงนายจังเลย มาหาฉันหน่อยสิ” เด็กหนุ่มร่างเล็กตะโกนกลับไปอย่างอ้อนๆ “นายก็มานี่สิ” ร่างสูกกวักมือเรียก “ฮันอ่า ใจร้าย แค่นี้ก็เดินมารับไม่ได้ ไปเองก็ได้” ร่างเล็กว่าอย่างงอนๆ ก่อนจะหันซ้ายหันขวา และเดินข้ามถนนเป้าหมายคือ เจ้าชายหล่อบาดใจที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม “อะ..” ฮยอกแจทำเหรียญมากมายตกลงไปที่พื้น เจ้าตัวจึงก้มลงไปเก็บอย่างรีบร้อน “ฮยอกแจ นายทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว เดี๋ยวรถก็ชนหรอก” ฮันกยองเห็นฮยอกแจก้มลงไปเก็บนานพอสมควร โชคดีที่ตอนนั้นไม่มีรถขับผ่านมา แต่ในขณะที่ฮันกยองพูดขึ้นนั้น ก็มีรถที่ขับมาด้วยความเร็วสูงวิ่งตรงมาทางฮยอกแจ “เดี๋ยวสิฮันกยอง เห็นมั้ยฉันกำลังเก็บ......” โครม !!! “ฮยอกแจ!!!!!!!!!”

..................

 

“ฮยอกแจ !!” ร่างสูงตะโกนขึ้นมา นี่เค้าอีกแล้วหรอเนี่ย

 “ฉันไม่โทษนายซักนิดที่นายเป็นแบบนี้ ผมเองแหละที่ผิด ผมผิดเอง” ร่างสูงพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด เค้าจะไม่ผิดได้อย่างไร ถ้าวันนั้น เค้าเดินไปหาฮยอกแจตามคำเรียกร้อง ฮยอกแจคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้ ถ้าวันนั้นเค้าเดินเข้าไปดึงฮยอกแจออกมาก่อนที่รถจะมา ฮยอกแจคงไม่เป็นแบบนี้ 

“ฉันไปกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรง” ร่างสูงลุกขึ้นจากข้างเตียงแล้วเดินออกไป โดยไม่สังเกตเห็น นิ้วมือนิ้วเล็กๆที่กำลังกระดิกไปมาอย่างอ่อนล้า

 

..

..

..

   

คนเรา ถ้าไม่รักกันจริง ก็คงทนแบบนี้ไม่ได้นานหรอก

ยิ่งเป็นฮันกยอง ที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย และมีสาวๆมาเสนอตัวให้มากมาย

แค่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ เพราะอะไรน่ะหรอ

 

..เพราะ ฮันกยอง รัก ฮยอกแจ จนไม่เหลือที่ให้ใครแล้วน่ะสิ..

  

..

..

 

“เหนื่อยมั้ยฮยอกแจ เหนื่อยมั้ยที่ต้องนอนอยู่แบบนี้” ร่างสูงเอ่ยถามออกไปทั้งๆที่รู้ว่ายังไงคนที่ถูกถามก็ไม่ตอบ

 

“...ไม่เหนื่อยหรอก...” ร่างสูงรีบเงยหน้าขึ้นทันที แต่ไม่มีอะไรผิดแปลกไปจากเดิม ฮยอกแจยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เตียง

 

“นายแกล้งฉันหรอ แกล้งให้ฉันนึกว่านายตื่นแล้ว แกล้งให้ฉันนึกว่านายกลับมาหาฉันแล้วงั้นหรอ” ร่างสูงตัดพ้อด้วยความเสียใจ

 

“ฉัน...ไม่ได้แกล้ง...นาย...ฮันกยอง” แต่คราวนี้ที่ร่างสูงเห็น กลับเป็นดวงตาใสของคนรักที่พยายามจะลืมมันขึ้นมาอย่างยากลำบาก

 

“ฮยอกแจ นะ นาย ตื่นแล้ว ฮยอกแจ” ร่างสูงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กุมมือของคนรักไว้

 

“เหนื่อยมั้ย ที่ต้อง...รอฉัน” ฮยอกแจเค้นคำพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

 

“ไม่ ฮยอกแจ ฉันไม่เคยเหนื่อยที่จะต้องรอนาย ฉันเต็มใจที่จะรอนาย ไม่ว่านายจะเป็นยังไง ฉันก็จะรอนาย” มือของฮยอกแจกำลังขยับ มือของฮยอแจกำลังกุมมือของฮันกยองไว้ดังเช่นที่ฮัยกยองกำลังกุมมือฮยอกแจอยู่

 

“นาย...ไม่ต้องรอแล้ว...ฉันกลับมา...แล้ว” เสียงของฮยอกแจทำให้ฮันกยองดีใจอย่างบอกไม่ถูก

 

“ฉันรักนาย ฮยอกแจ” ฮันกยองดึงฮยอกแจขึ้นมากอดไว้

 

“ฉัน...ก็รักนาย...ฮันกยอง” เสียงสั่นเครือทำให้ร่างสูงรู้ว่าคนในอ้อมกอดกำลังร้องไห้ ร่างสูงจึงกระชัดอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

..

..

เวลาผ่านไปหลายวัน หลายเดือน ในตอนนี้ฮยอกแจกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องยกความดีความชอบให้กับฮันกยองที่ดูแลคนรักทั้งวันทั้งคืน ไม่ขาดตกบกพร่อง

 

“ฮยอกแจ รู้มั้ยตอนที่นายนอนอยู่ ฉันคิดถึงนายมากเลย” ฮันกยองสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง

 

“ฉันก็อยากจะลุกขึ้นมาหานายใจจะขาดเหมือนกันนั่นแหละ” ร่างเล็กตอบ

 

“หมายความว่าไง ตอนนายนอนอยู่ นายรู้สึกตัวหรอ” ร่างสูงรีบจับให้คนในอ้อมกอดหันมามองหน้าตนในทันที

 

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ แต่ฉันขยับตัวไม่ได้ แม่แต่จะลืมตายังทำไม่ได้เลย” ร่างเล็กเอ่ยอย่างตัดพ้อ

 

“...” ร่างสูงยังอึ้งไม่หาย มีแบบนี้ด้วยหรอ

 

“ฉันคิดว่า คงจะเป็นสร้อยนี้มั้ง ที่ทำให้ฉันสามารถคุยกับนายได้ พอนายใส่สร้อยให้ฉันน่ะนะ ฉันรู้สึกว่าฉันมัพลีงขึ้นมากเลย” ร่างเล็กกุมสร้อยเส้นนั้นไว้ พลางพูดแล้วทำหน้าภูมิใจ

 

“ก็แหงสิ ฉันเดินหาตั้งครึ่งวัน ยังงี้มันต้องให้รางวัลสิ” ร่างสูงทำแก้มป่อง

 

“รางวัลไร ทำหน้าไรของนายเนี่ย คนอื่นทำน่ะน่ารักนะ แต่นายทำแล้วมัน น่าเกียดน่ะ” ฮยอกแจทำหน้ามุ่ย

 

“โห ว่ากันขนาดนี้เลยหรอ เดี๋ยวนี้ด่าคนเก่งขึ้นเยอะเลยนะ ยังงี้มันต้องลงโทษ” ว่าแล้วร่างสูงก็จับร่างเล็กประกบปากอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจกำลังจะอ้าปากว่า นั่นทำให้ลิ้นร้อนๆของฮันกยองเข้าไปอย่างง่ายดาย ลิ้นตวัดกันไปมาอย่างโหยหา สูดเอาความหอมหวานที่ไม่ได้ลองมานาน ฮยอกแจไม่ได้ว่าอะไร กลับโต้ตอบด้วยซ้ำ มือโอบรอบต้นคอของคนรัก มอบความรักให้กันและกันอย่างเนิ่นนาน จนฮันกยองต้องผละออก เพราะกลัวคนตรงหน้าจะขาดอากาศหายใจ ฮยอกแจหน้าแดงขึ้นมาทันที ที่โดนฮันกยองมองอย่างมีความหมาย

 

“คืนนี้ฉันขอได้มั้ย” ฮันกยองเอ่ยข้างหู ทำให้ฮยอกแจหน้าแดงเข้าไปใหญ่

 

“ขอ ขออะไร พูดให้มันกระจ่างได้มั้ยฮะ” ตะโกนออกไปเพื่อกลบความเขินอาย

 

“ขอกินนายไง ฮยอกแจ”

 

“จะบ้าหรอ พูดอะไรเนี่ย” ฮยอกแจโวยวายทันที คนบ้า พูดได้ไม่อายปาก

 

“ก็ฉันคิดถึงนายหนิ ไม่เอาดีกว่า ฉันคิดถึงนายมากเลย ขอตอนนี้ละกัน” พูดจบฮันกยองก็จัดการอุมคนตัวเล็กแล้วไปที่ห้องนอนทันที

 

“อะ ฮันกยอง ปล่อยฉันเลยนะ คนบ้า ฉันเพิ่งหายป่วยนะ ฮันกยองงงงงงง” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยกับคนรักว่า...

 “ไม่มีทาง”              

..

..

 “หวัดดีฮันกยอง ได้ข่าวว่าฮยอกแจของฉันหายดีแล้วหรอ” แขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในบ้านของร่างสูง

 

“ฮยอกแจเป็นของนายตอนไหนห๊ะดงเฮ” ร่างสูงหันมาถามด้วยสีหน้าเครียด ตามจริงเค้าก็แกล้งทำไปงั้นแหละ

 

“หวงจริงโว้ย ว่าแต่ฮยอกแจล่ะ” ดงเฮหันซ้ายหันขวา

 

“อยู่ในห้อง ลุกขึ้นมาไม่ได้” ร่างสูงพูดจบก็จัดการทำอาหารต่อไป

 

“ลุกไม่ได้ ทำไมล่ะ ก็ฮยอกแจเดินได้แล้วไม่ใช่หรอ” ดงเฮทำหน้าสงสัย

 

“สงสัยเมื่อคืนหนักไปหน่อยมั้ง” ร่างสูงพูดอย่างอารมณ์ดี

 

“ห๊ะ”

 

“ฮันกยองงงงง นายพูดอะไรของนายน่ะ ฉันได้ยินน๊าาาาาาาาาาาาา” ฮยอกแจตะโกนออกมาอย่างหมดความอดทน เพราะใครเล่าที่ทำให้เค้าต้องมานอนที่เตียงแบบนี้ เล่นซะไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลย แถมไปบอกคนอื่นเค้าอีก ฮยอกแจจะบ้าตาย เชื่อมั้ย เดี๋ยงดงเฮก็จะมาเค้าอะไรต่อมิอะไร

 

“จริงหรอฮยอก แล้วกี่รอบอ่า”

 

-*-  ฮยอกแจเครียดดดดด

       

End

  

edit @ 2 Oct 2009 21:20:48 by KYUTY ONNII